شاعران کودکان اند
نا آرام به بوسه ها
بزرگانی که کودکی را می شناسند
به جدی بازی کردن
به شوخی دروغ گفتن
و با هر دو خندیدن
شاعران کودکان اند
و بزرگانی که کودکی را می فهمند
از بوسه ی "مادر"ی و به نخواستن اش
و به داشتن به اندازه ی "نداشتن"اش
یا به شوق پیاده روی درخت در بعد از ظهریک روز پاییز
شاعران کودکان اند
اما دور از من و تو،
به اندازه ی من و تو از ما دور،
درست به اندازه ی فاصله ی دو کنج لبی بازیگوش
شاعران کودکان اند
کودکانی رها از بند ها
که به آن " سال" ها هم حتی رام می شوند
و ازاد از زندان ساعت ها
ساعت های خواب آور.
هوفر
برای سهراب از اخرین شاعران زنده ی معاصر زندگی من.
برای احمد که از یک قبیله ایم.
۱ نظر:
هوفر گاهي چقدر جدي جدي شاعري ! مرسي خيلي قشنگ بود
ارسال یک نظر